Margaret O'Hanlon przedstawia na wpół fikcyjną opowieść o swojej relacji z Davidem Bowie, od młodości w Nowym Jorku po życie w Nowej Zelandii. Ten nostalgiczny występ obejmuje zespół na żywo, w tym Marka Wilsona i Davida Amorima, badając, jak muzyka Bowiego służyła jako ścieżka dźwiękowa do jej monumentalnych zmian życiowych.